У кожнага з прысутных і выступоўцаў свая гісторыя супрацоўніцтва, агульных спраў і сяброўства з Нінай Дзмітрыеўнай. Усіх яна аб’яднала ў свой час, а пасля адыходу ў вечнасць засталася пуцяводнай зоркай і мудрым дарадчыкам у добрых справах.

Дырэктар музея Святлана Макеева расказала аб першым знаёмстве з Нінай Дзмітрыеўнай і супрацоўніцтве паэтэсы з гэтай установай.

Настаяцель прыходу храма Святой Жываначальнай Троіцы аграгарадка Расна Дрыбінскага раёна іерэй Генадзь Мартынаў адзначыў чалавечнасць, жыццялюбства і кемлівасць Ніны Дзмітрыеўны. «Галоўнай адметнасцю сапраўднай веры з’яўляецца жаданне чалавека дарыць, ахвяраваць. На маю думку, Ніна Дзмітрыеўна ў поўнай меры валодала такімі якасцямі. Яе творы і ўсё яе жыццё – яскравае таму пацвярджэнне, а сціпласць і павага да кожнага чалавека – галоўныя рысы яе характару», – падкрэсліў святар.

Сапраўды, Ніна Дзмітрыеўна вельмі любіла наш горад, яго жыхароў, імкнулася ўпрыгожыць іх жыццё сваімі вершамі, песнямі, добрымі справамі. Дзякуючы ёй з’явілася засень над магілай протаіерэя Іаана Золатава. А апошняя добрая справа, якую яна паспела зрабіць пры жыцці, – гэта званы для храма Усіх Беларускіх Святых, набытыя за асабістыя сродкі.

Як пісаў горацкі паэт Сяргей Лоцманаў, «у яе душы, як у храме, знаходзілі прытулак усе, хто звяртаўся да яе за дапамогай і парадай».

Кіраўнік народнага літаратурнага калектыву «Роднае слова» Людміла Дзеружкова, члены Саюза пісьменнікаў Беларусі Наталля Ніканчук, Алеся Цэван і Аляксандр Ведзянееў і ветэраны працы Людміла Дзёменская, Пётр Дзетліковіч і Надзея Курбасава адзначылі прыгажосць душы і мужнасць паэтэсы, яе багаты літаратурны талент, імкненне служыць Богу і бліжнім. Аўтары прачыталі свае прысвячэнні Ніне Дзмітрыеўне.

Старшыня Горацкай раённай арганізацыі Беларускага таварыства інвалідаў Ала Малашэўская і выхавацель студэнцкага гарадка БДСГА Святлана Цімашэнка падзяліліся ўспамінамі аб сустрэчах з паэткай і яе супрацоўніцтве з акадэмічным клубам «Чулыя сэрцы». Кіраўнік народнага акадэмічнага хору «Спадчына» Ірына Шаўчук таксама адзначыла сумесную плённую працу іх калектыву з Нінай Дзмітрыеўнай.

Бібліятэкар Цемналескай бібліятэкі-філіяла Дрыбінскага раёна Алена Шэвардова расказала аб дзейнасці музейнага пакоя Ніны Кавалёвай «Паэтычная зорка маленькай радзімы», перадала горацкаму музею копіі краязнаўчых дакументаў і зачытала зварот ад імя Алены Шутавай, афіцэра запасу, ветэрана атрада спецыяльнага прызначэння «Русь», аб іх сумеснай з Нінай Дзмітрыеўнай пошукавай працы.

Больш за 40 вершаў Ніны Кавалёвай пакладзены на музыку прафесійнымі і самадзейнымі кампазітарамі; мелодыі да сваіх вершаў складала і сама Ніна Дзмітрыеўна. У душэўным выкананні горацкіх салістаў Надзеі Курбасавай, Наталлі Краснаслабодцавай і ўдзельнікаў народнага акадэмічнага хору «Спадчына» прагучалі песні на словы Ніны Кавалёвай: «Отдайте ближнему долги» (муз. Г. Калікінскай), «Матуля», «Диалоги о солдатах», «Город над Проней» і інш.

Супрацоўнікі цэнтральнай бібліятэкі імя Максіма Гарэцкага падрыхтавалі літаратурную выставу «Белай Русі крывіначка», дзе былі прадстаўлены зборнікі Ніны Кавалёвай, матэрыялы аб яе жыцці і творчасці і калектыўныя выданні з вершамі паэтэсы.

16 ліпеня ў цэнтральнай бібліятэцы імя Максіма Гарэцкага прайшла творчая сустрэча з членам Саюза пісьменнікаў Беларусі Аляксандрам Ведзянеевым і членамі народнага літаратурнага калектыву «Роднае слова» Людмілай Дзёменскай і Надзеяй Курбасавай, прысвечаная Году беларускай жанчыны.

На сустрэчу з пісьменнікамі завіталі ўдзельнікі клуба «Мудрасць» раённага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва і студэнты факультэта механізацыі сельскай гаспадаркі БДСГА.

Аляксандр Ведзянееў прадставіў свой паэтычны зборнік «Миражи любви, или Анна» і прачытаў новыя вершы, прысвечаныя жанчыне і каханай дзяўчыне: «Слава жанчыне», «Зярняткі дасканаласці», «Суразмоўніца», «Далікатнае дакрананне», «Спатканне з Музаю» і інш.

Ветэран педагагічнай працы Людміла Дзёменская спачатку пазнаёміла прысутных са сваёй творчасцю, з кнігай прозы «Жылі-былі людзі…», у якой цэнтральнае месца займаюць вобразы жанчын, апавядаецца пра іх цяжкі лёс у час фашысцкай акупацыі. Затым яна прадставіла свае новыя творы: «Велікоднае яйка», «На жывот», «Любіў Іван Сіўку».

Вядомая горацкая салістка Надзея Курбасава выканала па заяўках жанчын іх любімыя песні аб Радзіме, жанчыне і каханні.

Прысутныя ўважліва слухалі, задавалі пытанні, дзяліліся ўражаннямі, выказвалі свае меркаванні аб творчаці аўтараў. Сустрэча атрымалася даволі цікавай і змястоўнай.

Творчая сустрэча яшчэ раз пацвердзіла: мастацкае слова і песня здольныя не толькі кранаць душу, але і аб’ядноўваць людзей розных пакаленняў. Такія літаратурна-музычныя сустрэчы не толькі адкрываюць новыя старонкі творчасці мясцовых аўтараў, але і спрыяюць захаванню культурных традыцый, умацаванню духоўных каштоўнасцей і павагі да ролі жанчыны ў гісторыі, сям'і і грамадстве.

Менавіта гэтай памятнай даце прысвечана бібліятэчная выстава «Жыве мая ліра нанова…» ў цэнтральнай бібліятэцы імя М.Гарэцкага.

Нарадзілася Алаіза Пашкевіч у 1876 годзе ў вёсцы Пешчына на Гродзеншчыне. Вучылася ў Віленскай прыватнай гімназіі, а потым у Пецярбурзе на агульнаадукацыйных курсах Лесгафта, дзе атрымала веды па медыцыне, біялогіі, гігіене, якія актыўна выкарыстоўвала ў жыцці. З 1904 года жыла ў Вільні. Прымала актыўны ўдзел у рэвалюцыйных падзеях 1905 года, стала адной з заснавальніц Беларускай сацыялістычнай грамады. Паралельна з гэтым працавала фельчаркай. З-за пагрозы арышту, у 1906 годзе Алаіза Пашкевіч вымушана пакінуць радзіму, і яна накіравалася ў Львоў, дзе працягвала сваю адукацыю. Між тым, некалькі разоў наведвала радзіму пад чужым прозвішчам і нават прымала ўдзел у выданні першай легальнай беларускай газеты «Наша доля». У 1911 г. Алаіза Пашкевіч выйшла замуж за літоўскага інжынера С. Кайрыса і, дзякуючы змене прозвішча, змагла легальна вярнуцца ў Беларусь.

Падчас першай сусветнай вайны як сястра міласэрнасці даглядала хворых у тыфозным бараку. У 1916 памёр бацька пісьменніцы, і Алаіза паехала на яго пахаванне. У Лідскім павеце лютавала эпідэмія тыфу. Яна засталася, каб дапамагчы хворым, але сама заразілася і памерла. Пахаваная ў Старым Двары пад Лідай.

Вядомыя зборнікі вершаў Цеткі «Хрэст на Свабоду» і «Скрыпка беларуская» былі выдадзены ў 1906 годзе ў эміграцыі. Да таго ж яна выдала першыя кніжкі на беларускай мове для дзяцей: «Лемантар», «Гасцінец для малых дзяцей», «Першае чытанне для дзетак беларусаў».

Асноўныя матывы паэзіі Цёткі – любоў да радзімы, да роднай прыроды, самаахвярнае служэнне народу. Рэвалюцыйная палымянасць і тонкі лірызм, спалучэнне імпульснай лірыкі і пяшчотных вобразаў – характэрныя рысы яе лірыкі.

Цётка – адна з пачынальніц беларускай прозы. Яе апавяданні адлюстроўваюць настроі студэнцкай моладзі («Зялёнка»), цяжкі вясковы побыт («Навагодні ліст»), гаротны лёс дзяцей («Міхаська»). Пяру Цёткі належаць публіцыстычныя артыкулы і нарысы, даследаванні па гісторыі беларускага тэатра.

Творы перакладзеныя на рускую, украінскую, чэшскую і нямецкую мовы.

Цётка пачала раней за Купалу, Коласа, Багдановіча, і за Цёткай застанецца бясспрэчная заслуга каталізатара, які паскараў працэс развіцця беларускай літаратуры, выклікаў напаверх яе рэвалюцыйную энергію, прымушаў яе пазбаўляцца статычнага апісальніцтва і бязметнага этнаграфізму.

Паэтка-агітатар і публіцыст, таленавіты празаік рэалістычнай школы, нястомны культурны дзеяч на ніве нацыянальнай асветы, яна і была, па сутнасці, песняром менавіта такога актыўнага гуманізму, які паставіў сабе за мэту вызваліць працоўны народ, перайначыць свет сацыяльных сувязей і ўзаемаадносін, усталяваць у ім законы грамадскай, чалавечай справядлівасці, праўды, дабра.

Імя Цёткі — побач з лепшымі імёнамі беларускай літаратуры.

Пазнаёміцца ці ўзгадаць творчасць і жыццёвы шлях пісьменніцы вас, шаноўныя чытачы, запрашае дзіцячы абанемент цэнтральнай бібліятэкі імя М. Гарэцкага, дзе можна ўбачыць кніжную выставу, прысвечаную 150-годдзю з дня нараджэння Цёткі «Жыве мая ліра нанова…». На ёй прадстаўлены як асобныя творы, так і зборнікі яе вершаў, выбраныя творы, а таксама літаратуразнаўчыя і біяграфічныя выданні, прысвечаныя жыццю і творчасці паэткі.

Да Дня Незалежнасці супрацоўнікі цэнтральнай бібліятэкі імя М. Гарэцкага падрыхтавалі разгорнутую кніжную выставу-фотазону «Я гэты край Радзімай называю». Экспазіцыя стала сапраўдным месцам сустрэчы з гісторыяй, культурай і духоўнай спадчынай роднай краіны. На выставе былі прадстаўлены выданні, прысвечаныя гісторыі Беларусі, яе дзяржаўнасці, знакавым гістарычным падзеям, нацыянальным сімвалам, культурным традыцыям і прыродным багаццям. Асобнае месца занялі кнігі пра славутых землякоў, літаратурную спадчыну, архітэктурныя помнікі, а таксама альбомы і энцыклапедычныя выданні, якія раскрываюць прыгажосць і непаўторнасць беларускай зямлі.

Сапраўдным упрыгожаннем святочнай выставы стаў вобраз жывой статуі паштальёна, які з цеплынёй сустракаў наведвальнікаў і прымаў лісты ад удзельнікаў акцыі «Напішы пажаданне краіне». Кожны заахвочаны мог пакінуць словы ўдзячнасці, надзеі і любові да сваёй Радзімы, пажадаць ёй міру, дабрабыту і працвітання. Гэты незвычайны мастацкі вобраз выклікаў шчырую цікавасць у дзяцей і дарослых, а фотазона стала папулярным месцам для памятных фотаздымкаў, якія захавалі светлыя і радасныя моманты свята.

У завяршэнне акцыі ўсе лісты з пажаданнямі былі размешчаны на старонцы бібліятэкі ў Instagram, каб цёплыя словы ўдзельнікаў сталі часткай агульнага святочнага настрою і знайшлі водгук у шырокага кола чытачоў і падпісчыкаў.

Святочнае мерапрыемства прайшло ў атмасферы душэўнасці, адзінства і сапраўднага патрыятычнага ўздыму. Кніжная выстава, творчая фотазона і акцыя з пажаданнямі яшчэ раз нагадалі кожнаму ўдзельніку, што любоў да Радзімы пачынаецца з павагі да яе гісторыі, культуры і традыцый. Дзень Незалежнасці стаў цудоўнай нагодай разам адчуць гонар за Беларусь, падзяліцца добрымі эмоцыямі і пажадаць роднай краіне міру, згоды, росквіту і шчаслівай будучыні.

В преддверии праздника в центральной библиотеке им. М. Горецкого для ребят из оздоровительного лагеря «Зелёный мир» ГУДО «Горецкий районный центр творчества детей и молодёжи» состоялась игра-викторина «15 пытанняў пра любімую Беларусь». В начале встречи заведующий отделом обслуживания и информации рассказала юным участникам об истории Дня Независимости Республики Беларусь, его значении для страны и народа, напомнила о героическом подвиге поколения победителей, благодаря которому сегодня белорусы живут под мирным небом. Особый интерес у ребят вызвал необычный сундук «Наследие Беларуси», наполненный яркими карточками, пазлами и познавательными заданиями. Выполняя их, дети знакомились с народными традициями и обычаями, белорусскими праздниками, национальными ремеслами, блюдами традиционной кухни, узнавали о величественных замках и других историко-культурных достопримечательностях нашей страны. Собирая пазлы, отвечая на вопросы и выполняя игровые задания, участники не только расширили свои знания о Беларуси, но и убедились, насколько богата, самобытна и интересна ее история и культура. Мероприятие прошло в теплой, дружеской атмосфере, подарив ребятам новые открытия, яркие впечатления и хорошее настроение.

День Независимости Республики Беларусь является символом национального единства, мира и преемственности поколений. Он объединяет людей разных возрастов общей гордостью за свою страну, ее историю и достижения. Знание традиций, уважение к героическому прошлому, сохранение культурного наследия помогают воспитывать истинных патриотов, любящих свою Родину и готовых бережно хранить ее духовные ценности. Такие мероприятия помогают подрастающему поколению лучше узнать Беларусь, почувствовать себя частью ее богатой истории и осознать, что мир, независимость и национальное наследие — это бесценные ценности, которые необходимо сохранять и передавать будущим поколениям.